درمانده را تدبیر کو دیوانه را سامان کجا؟

هر بار کو در خنده شد چون من هزارش بنده شد

صد مرده زان لب زنده شد درد مرا درمان کجا؟

گویند ترک غم بگو تدبیر سامانی بجو

از بخت روزی باطرب خضر آب خورد و شست لب

جویان سکندر در طلب تا چشمه حیوان کجا؟

می گفت با من هر زمان گر جان دهی با من امان