دلت خاره ست و بهر کشتن من خاره تر بادا

به تاراج عزیزان زلف تو عیاریی دارد

به خونریز غریبان چشم تو عیاره تر بادا

رخت تازه است و بهر مردن خود تازه تر خواهم

گرای زاهد دعای خیر میگویی مرا این گو

که آن آواره از کوی بتان آواره تر بادا

همه گویند کز خون خواریش خلقی بجان آمد