گرای زاهد دعای خیر میگویی مرا این گو

به خونریز غریبان چشم تو عیاره تر بادا

رخت تازه است و بهر مردن خود تازه تر خواهم

دلت خاره ست و بهر کشتن من خاره تر بادا

که آن آواره از کوی بتان آواره تر بادا

همه گویند کز خون خواریش خلقی بجان آمد

من این گویم که بهرجان من خون خواره تر بادا