دل من پاره گشت از غم نه زان گونه که به گردد

که آن آواره از کوی بتان آواره تر بادا

همه گویند کز خون خواریش خلقی بجان آمد

من این گویم که بهرجان من خون خواره تر بادا

و گر جانان بدین شادست یا رب پاره تر بادا

چو با تردامنی خو کرد خسرو با دو چشم تر

به آب چشم پاکان دامنش همواره تر بادا