چو با تردامنی خو کرد خسرو با دو چشم تر

من این گویم که بهرجان من خون خواره تر بادا

دل من پاره گشت از غم نه زان گونه که به گردد

و گر جانان بدین شادست یا رب پاره تر بادا

به آب چشم پاکان دامنش همواره تر بادا