وآزاد کرد جان گرفتار خویش را

ایدوستی که هست خراش دلم از تو

مرهم نمی دهی دل افکار خویش را

آزاد بنده ای که به پایت فتاد و مرد

بنمای قد خویش که از بهردیدنت

تربر کنیم بخت نگونساز خویش را

سرها بسی زدی سر من هم زن از طفیل