سرها بسی زدی سر من هم زن از طفیل

وآزاد کرد جان گرفتار خویش را

بنمای قد خویش که از بهردیدنت

تربر کنیم بخت نگونساز خویش را

از سر رواج ده روش کار خویش را

دشنام از زبان توام می کند هوس

تعظیم کن به این قدری یار خویش را