مرا بگذار تا می بینم آن سرو خرامان را

برو ای باد و پیش دیگران ده جلوه بستان را

به این مقدار هم رنجی برای خاطر نمی خواهم

که از خونم پشیمانی بود آن ناپشیمان را

مپرس ای دل که چون می باشد آخر جان غمناکت