به این مقدار هم رنجی برای خاطر نمی خواهم

برو ای باد و پیش دیگران ده جلوه بستان را

مرا بگذار تا می بینم آن سرو خرامان را

که از خونم پشیمانی بود آن ناپشیمان را

مپرس ای دل که چون می باشد آخر جان غمناکت

که من دیریست کز یادت فراموش کرده ام جان را