کنون هم هست شب لیکن سیاه از دود یاربها

بسی شب با مهی بودم کجا شد آن همه شبها

خوش آن شبها که پیشش بودمی که مست و گه سرخوش

جهانم میشود تاریک چون یاد آرم آن شبها

همی کردم حدیث ابرو و مژگان او هردم