خوش آن شبها که پیشش بودمی که مست و گه سرخوش

بسی شب با مهی بودم کجا شد آن همه شبها

کنون هم هست شب لیکن سیاه از دود یاربها

جهانم میشود تاریک چون یاد آرم آن شبها

همی کردم حدیث ابرو و مژگان او هردم

چو طفلان سوره نون والقلم خوانان به مکتبها