به لب آرم قدح و جان نهم اندر شکر آب

روز عید ست به من ده می نابی چو گلاب

که از آن جام شود تازه ام این جان خراب

جان من از هوس آن به لب آمد اکنون

روزه داری که گشادی ز لبش نگهت مشک

این زمان در دهنش نیست مگر بوی شراب

می حلالست کنون خاصه که از دست حریف