خیره بی دیده آلوده تر دامنی است

چشمم ار بی تو جهان بیند بگیرش عیب ازانک

ساقیا گر می خورم بی تو نگویی کان می است

مردنم را شربتی و آتشم را روغنی است

اندران مجلس که خود را زنده سوزند اهل عشق