ساقیا گر می خورم بی تو نگویی کان می است

چشمم ار بی تو جهان بیند بگیرش عیب ازانک

خیره بی دیده آلوده تر دامنی است

مردنم را شربتی و آتشم را روغنی است

اندران مجلس که خود را زنده سوزند اهل عشق

ای بسا مرد خدا کو کمتر از هندو زنی است