ای بسا مرد خدا کو کمتر از هندو زنی است

ساقیا گر می خورم بی تو نگویی کان می است

مردنم را شربتی و آتشم را روغنی است

اندران مجلس که خود را زنده سوزند اهل عشق

عندلیبان را غذای روح باشد بوی گل

مرغ دشت است آنکه عاشق برجو و بر ارزنی است

هر شبی خسرو که گوید سینه در کویت بدرد