مرغ دشت است آنکه عاشق برجو و بر ارزنی است

اندران مجلس که خود را زنده سوزند اهل عشق

ای بسا مرد خدا کو کمتر از هندو زنی است

عندلیبان را غذای روح باشد بوی گل

هر شبی خسرو که گوید سینه در کویت بدرد

زیر دیوار تو سلطان پاسبان چوبک زنی است