از دردی خم شوی مصلای من مست

چون بخت بد خویش به دریا نتوان شست

عشق از دل ماکم نتوان کرد که ذاتی است

چون مایه آتش که ز خارا نتوان شست

کز آب دگر کهنه مارا نتوان شست