عشق از دل ماکم نتوان کرد که ذاتی است

بدبختی این دیده که آن پا نتوان شست

دریا ز پی بخت بد از دیده چه ریزم

چون بخت بد خویش به دریا نتوان شست

چون مایه آتش که ز خارا نتوان شست

از دردی خم شوی مصلای من مست

کز آب دگر کهنه مارا نتوان شست