دریا ز پی بخت بد از دیده چه ریزم

هر شب من و از گریه سر کوی تو شستن

بدبختی این دیده که آن پا نتوان شست

چون بخت بد خویش به دریا نتوان شست

عشق از دل ماکم نتوان کرد که ذاتی است

چون مایه آتش که ز خارا نتوان شست