به که رخ از خلق بپوشد از انک

شیفته تر می کندم این چه خوست؟

دوش بگفتم که دهانیت نیست

گفت که بسیاردرین گفتگوست

دیده بد آفت روی نکوست

هستی من رفت وخیالش نماند

این که تو بینی نه منم بلکه اوست