جان بفشانم زشوق در ره باد صبا

قبله عشاق نیست جز خم ابروی دوست

ای نفس صبح دم گر نهی آنجا قدم

خسته دلم رابجو در شکن موی دوست

گربرساند بما صبح دمی بوی دوست

روز قیامت که خلق روی به هر سو کنند

خسرو مسکین نکرد میل بجز سوی دوست