که پس از دوری بسیار به یاری برسد

خسرو خسته که ماندست به دهلی دربند

آه گر زو خبری سوی خراسان نرود

لذت وصل نداند مگر آن سوخته ای

قیمت گل نشناسد مگر آن مرغ اسیر

که خزان دیده بود پس به بهاری برسد

چه کند دل که جفای تو تحمل نکند