چه کند دل که جفای تو تحمل نکند

که پس از دوری بسیار به یاری برسد

قیمت گل نشناسد مگر آن مرغ اسیر

که خزان دیده بود پس به بهاری برسد

که اگر جان طلبی بنده تامل نکند

وا جبست از دهن غنچه بدوزند بخار

تا در ایام جمالت سخن گل نکند