وا جبست از دهن غنچه بدوزند بخار

که خزان دیده بود پس به بهاری برسد

چه کند دل که جفای تو تحمل نکند

که اگر جان طلبی بنده تامل نکند

تا در ایام جمالت سخن گل نکند