پرده برگیر ز رخ تا که دعایی بکنم

به وفا کوش که از دوست وفا خوش باشد

بی تو ای گل سر گلگشت چمن نیست مرا

که تماشای گلستان شما خوش باشد

که به هنگام سحرگاه دعا خوش باشد

گر دلم ریش کند و جگرم خون سازد

چشم غارتگران ترک مرا خوش باشد