گر دلم ریش کند و جگرم خون سازد

که تماشای گلستان شما خوش باشد

پرده برگیر ز رخ تا که دعایی بکنم

که به هنگام سحرگاه دعا خوش باشد

چشم غارتگران ترک مرا خوش باشد

دایم از پرورش اشک من آن سرو خوش است

همه دانند که پرورده ما خوش باشد