دایم از پرورش اشک من آن سرو خوش است

که به هنگام سحرگاه دعا خوش باشد

گر دلم ریش کند و جگرم خون سازد

چشم غارتگران ترک مرا خوش باشد

همه دانند که پرورده ما خوش باشد

خسروا دیده نگهدار ز دیدار رقیب

که زیان نظر از صحبت ناخوش باشد