دردم گذشت از حد معلوم نست تا خود

ترکیست صید افگن پنهانم از که باشد

هر روز اندرین شهر خلقی زدل برایند

گردیگری نداند من دانم از که باشد

سامانم از که خیزد درمانم از که باشد

چون کرد طره تو غارت قرار خسرو

من بعد گر صبوری نتوانم از که باشد؟