برحال پریشان پریشان شده ای چند

بودیم خردمند که زد عشق تو برما

دیوانگی آورد و نماندیم خردمند

ای باد بجنبان سر آن زلف و ببخشای

اصحاب هوس چاشنی عشق چه دانند؟

لذت ندهد تشنه می را شکر و قند

عیبم مکن ای خواجه که در عالم معنی