لذت ندهد تشنه می را شکر و قند

ای باد بجنبان سر آن زلف و ببخشای

برحال پریشان پریشان شده ای چند

اصحاب هوس چاشنی عشق چه دانند؟

عیبم مکن ای خواجه که در عالم معنی

جهل است خردمندی و دیوانه خردمند

تا جان بود از مهر رخش بر نکنم دل