جهل است خردمندی و دیوانه خردمند

اصحاب هوس چاشنی عشق چه دانند؟

لذت ندهد تشنه می را شکر و قند

عیبم مکن ای خواجه که در عالم معنی

تا جان بود از مهر رخش بر نکنم دل

گر میر نهد بندم و گر پیر دهد پند