ور کند مطرب بسی هان و هون هون درسرود

کو نه محتاج سماع و صوت خنیا گر بود

گر کسی بی زیر و بم نظمی فرو خواند رواست

نی به معنی هیچ نقصان نه به لفظ اندر بود

چون سخن نبود همه بی معنی و ابتر بود

نای زن را بین که صوتی دارد و گفتار زنی

لاجرم محتاج در قول کسی دیگر بود