نای زن را بین که صوتی دارد و گفتار زنی

نی به معنی هیچ نقصان نه به لفظ اندر بود

ور کند مطرب بسی هان و هون هون درسرود

چون سخن نبود همه بی معنی و ابتر بود

لاجرم محتاج در قول کسی دیگر بود

پس درینصورت ضرورت صاحب صوت و سماع

از برای شعر محتاج سخن پرور بود