از برای شعر محتاج سخن پرور بود

نای زن را بین که صوتی دارد و گفتار زنی

لاجرم محتاج در قول کسی دیگر بود

پس درینصورت ضرورت صاحب صوت و سماع

نظم را حاصل عروسی دان و نغمه زیورش

نیست عیبی گر عروسی خوب بی زیور بود

من کسی را آدمی دانم که داند این قدر