ز یزدان نیکی دهش کرد یاد

که با من نسازی بدی در جهان

نه بر آشکار و نه اندر نهان

چو بشنید بابک زبان برگشاد

که بر تو نسازم به چیزی گزند

بدارمت شادان دل و ارجمند

به بابک چنین گفت زان پس جوان