که بر تو نسازم به چیزی گزند

نه بر آشکار و نه اندر نهان

چو بشنید بابک زبان برگشاد

ز یزدان نیکی دهش کرد یاد

بدارمت شادان دل و ارجمند

به بابک چنین گفت زان پس جوان

که من پور ساسانم ای پهلوان