و گرچه می زنی تیغ زبانم

برو باد و گدایی کن به کویش

بگو با آن مه نامهربانم

که گر چه می نهی بار فراقم

هنوزم دردت اندر سینه باشد

اگر در خاک ریزد استخوانم

بپوش از شمع حال سوز خسرو