چندانکه دو ابر و بنشاند بنشانیم

هر چند که در کیسه نداریم پشیزی

درهمت ما بین تو که جمشید و شانیم

کو ساقی نو خیز که بالای دو دیده

بیش آرمی ای ساقی خون ریز که پیشت

از لب بخوریم و ز مژه باز فشانیم