بیش آرمی ای ساقی خون ریز که پیشت

درهمت ما بین تو که جمشید و شانیم

کو ساقی نو خیز که بالای دو دیده

چندانکه دو ابر و بنشاند بنشانیم

از لب بخوریم و ز مژه باز فشانیم