من دوزخی عقل و بسا دوزخی عشق

چون دید توان آن رخ گلفام گرفته

دشنام مرا گفته بدی دوش و همه شب

من لذت آن گفتن دشنام گرفته

کو صد چو من سوخته را خام گرفته

ای گل چه زنی خنده ز نالیدن خسرو

کازرده بود بلبل در دام گرفته