خود جان نبود شیرین بی ذوق چنان دردی

بیکار دلی باشد کو را نبود دردی

کاهل فرسی باشد کزوی نجهد گردی

دردی که بود از عشق جانم به فدای آن

شبها منم و شمعی هم سوخته و هم مست

گه مرده و گه زنده آهی و دمی سردی

شد وقت گل و روزی فریاد که ننشینی