زانگه که غمت در دل چون حرص بخیلان شد

گه مرده و گه زنده آهی و دمی سردی

شد وقت گل و روزی فریاد که ننشینی

یک دم چو گل سرخی در پیش گل زردی

دارم همه شب چشمی چون دست جوان مردی

گفتم که غمت آخر تا چند خورد خسرو

خندید که عاشق را به زین نبود خوردی