گفتم که غمت آخر تا چند خورد خسرو

یک دم چو گل سرخی در پیش گل زردی

زانگه که غمت در دل چون حرص بخیلان شد

دارم همه شب چشمی چون دست جوان مردی

خندید که عاشق را به زین نبود خوردی