دلش گشت زان خرمی شادکام

بروبر گرامی تر از جان بدی

به دیدار او شاد و خندان بدی

چنان بد که روزی برآمد به بام

نگه کرد خندان لب اردشیر

جوان در دل ماه شد جایگیر

همی بود تا روز تاریک شد