روزی سراغ وقت من آئی که نیستم

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم

در آستان مرگ که زندان زندگیست

تهمت به خویشتن نتوان زد که زیستم

پیداست از گلاب سرشکم که من چو گل