این شد ای مایه امید ز سودای تو سودم

ای نسیم سحر آن شمع شبستان طرب را

گو به سر می رود از آتش هجران تودودم

جان فروشی مرا بین که به هیچش نخرد کس

به غزل رام توان کرد غزالان رمیده

شهریارا غزلی هم به سزایش نسرودم