به غزل رام توان کرد غزالان رمیده

گو به سر می رود از آتش هجران تودودم

جان فروشی مرا بین که به هیچش نخرد کس

این شد ای مایه امید ز سودای تو سودم

شهریارا غزلی هم به سزایش نسرودم