شیرم و جوی شغالان نبود آبخورم

تو از آن دگری رو که مرا یاد تو بس

خود تو دانی که من از کان جهانی دگرم

از شکار دگران چشم و دلی دارم سیر

خون دل موج زند در جگرم چون یاقوت

شهریارا چه کنم لعلم و والا گهرم