شرم از کمند طره او داشت شهریار

روشنگران کوکبه بامداد از او

یاد آن زمان که گر بدو ابرو زدیی گره

از کار بسته هم گرهی میگشاد از او

روزی که سر به کوه و بیابان نهاد از او