تو خود بدین قد و بالا بلای روی زمینی

خوشم که شعله آهم به دوزخت کشد اما

چه می کند به تو دوزخ که خود بهشت برینی

خدای را که دگر آسمان بلا نفرستد

تو تشنه غزل شهریار و من به که گویم

که شعرتر نتراود برون ز طبع حزینی